اخبار روز سینمای ایران وجهان
تاریخ : یکشنبه ۱۱ خرداد ۱۳٩۳
نویسنده : حمید رضا صالحی
نظرات ()

کارگردان : David O. Russell

نویسندگان : David O. Russell, Eric Warren Singer

بازیگران : Christian Bale, Amy Adams, Bradley Cooper

جوایز :

نامزد 10 اسکار از جمله: بهترین فیلم، بهترین کارگردان، بهترین فیلمنامه اصلی، بهترین بازیگر زن و مرد، بهترین بازیگر مکمل زن و مرد ...

خلاصه داستان : ایروینگ رازنفلد (بیل) فردی حقه باز است که با همدستی معشوقه جذابش، سیدنی پراسر (آدامز) از طریق کلاهبرداری و فریب دیگران پول در می آورند.بعد از اینکه این دو در دام یک مامور اف.بی.آی به نام ریچی دی ماسو (کوپر) می افتند، مجبور می شوند برای رسوا کردن افراد مهمی از جمله شهردار نیوجرسی، کارمین پولیتو (رنر) با او همکاری کنند و در این بین به تدریج پای روزالین (لارنس) همسر دردسرساز آیروینگ هم به ماجرا باز می شود...

  

media/kunena/attachments/4796/13900831932_1.png


در بین تمامی فیلم های خوبی که در سال 2013 اکران شدند "کلاه برداری آمریکایی" هم در گیشه و هم از نظر منتقدان یکی از موفق ترین ها بود. اما آیا این فیلم واقعا لایق نمره 90 در متاکریتیک، جایزه بهترین فیلم کمدی/موزیکال گلدن گلوب و اینهمه تقدیر هست؟...

پاسخ این سوال را شاید بشود با مقایسه کار قبلی اُراسل با فیلم جدیدش پیدا کرد. "دفترچه مثبت اندیشی" یکی از بهترین فیلم های 2012 بود و با بازی درخشان بردلی کوپر و جنیفر لارنس توانست محبوبیت بسیاری برای خود دست و پا کند. اما "کلاه برداری آمریکایی" شاید موفق تر از "دفترچه..." بود، اما در کیفیت حقیقتا افت ملموسی را نسبت به ساخته قبلی اُراسل دارد.

اُراسل، چه در "دفترچه..." و چه در "کلاهبرداری..."، بیشتر فیلمنامه نویس بوده است تا کارگردان. شخصیت پردازی ها، دیالوگ ها و هماهنگی لحن همگی در دو فیلم بسیار خوب و کار شده هستند. شخصیت پردازی های خوب باعث میشود که درام در فیلم هایش به نحو احسن به وجود بیاید و خیلی از نکات مثبت در کار های او در فیلمنامه هایش جا دارد. در هر دو فیلم کارگردان توانسته به خوبی از بازیگران بازی بگیرد و بازیگران هم تا توانسته اند در این دو فیلم بازی های باور پذیری ارائه داده اند. اما دو نقش بسیار به هم شباهت دارند:

http://naghdefarsi.com/media/kunena/attachments/4796/jennifer_lawrence_silver_linings_playbook_a_l_2014-04-29.jpgنقش جنیفر لارنس در هر دو فیلم. لارنس در هر دو نقش زنی دیوانه، احساساتی، بی اعصاب و... را بازی میکند که در این مورد اُراسل به تکرار افتاده است.

علاوه بر این اُراسل در هر دو فیلم کمی از طنز هم استفاده میکند(در "کلاه برداری..." بیشتر). کارگردان در این دو فیلم تمام مدت تمرکز خود را بر هماهنگی لحن گذاشته که تلفیقی است از ملودرام("دفترچه..." بیشتر ملودرام است تا "کلاهبرداری...") و کمدی. و حقیقتا در این انسجام موفق عمل میکند.

در مورد کارگردانی هم اُراسل حرف زیادی برای گفتن ندارد. گفتم که او بیشتر فیلمنامه نویس است. تنها جلوه ای که در "کلاهبرداری..." به چشم می آید، رنگ بندی ها و طراحی لباس است. چیز خاصی ندارد.

 

اما ایراد کار در فیلم جدید او کجاست؟

 

"نریشن". همین. واقعا این ابزار فاجعه است. در واقع طرز استفاده از آن فاجعه آفرین میشود. برای مثال در "یک پرتقال کوکی (استنلی کوبریک)" از نریشن فقط به عنوان ابزاری برای توصیف احساسات شخصیت اول استفاده شده است و نقشی در روایت و پیشبرد داستان ندارد. ولی اگر نریشن را در "کلاهبرداری..." برداریم، چیزی نمیماند جز فیلمی گنگ و بی معنی. این حد وابستگی به عنصری نه چندان مهم، این فیلم را دچار مشکل شدیدی میکند. طوری که تلاش های کارگردان و بازیگران در آفریدن درام بی فایده میشود و بین بیننده و شخصیت ها فاصله بسیاری می افتد. در آخر هم فیلم با همین نریشن به وضوح پیام خود را فریاد میزند. در صورتی که درام "دفترچه..." بسیار عالی کار شده بود و نه نریشنی بود نه چیزی.

 

"کلاهبرداری آمریکایی" فیلمی متوسط است. نه بیشتر. نه در حد گلدن گلوب. واقعا مانده ام که چطور حق "گرگ وال استریت" در گلدن گلوب خورده شد و جایزه به این فیلم رسید؟ با اینکه که اشکال و ضعف دو فیلم مشترک است. ولی باز "گرگ..." مزیت هایی دارد که کوچکترین ردی از آن ها در "کلاه برداری..." دیده نمیشود. چرا این فیلم امتیاز 90 در متاکریتیک گرفته است وقتی ایرادی اینقدر بنیادین دارد؟ خدا میداند...

منبع: نقد فارسی


برچسب‌ها: نقد فیلم خارجی
آخرین مطالب
   
 

اخبار روز سینمای ایران وجهان