اخبار روز سینمای ایران وجهان
تاریخ : سه‌شنبه ۱٧ اردیبهشت ۱۳٩٢
نویسنده : حمید رضا صالحی
نظرات ()

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/2movies/517b28e7960eb.preview-300.jpg

کارگردان: Michael Bay

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/2movies/517b28e7960eb.preview-300.jpg

نویسنده : Christopher Markus

 

 

 

 

بازیگران: Mark Wahlberg, Dwayne Johnson, Anthony Mackie

خلاصه داستان :

فیلم داستان واقعی سه بدنساز فلوریدایی را بازگو می کند که تصمیم می گیرند یک تاجر ثروتمند را گروگان بگیرند و اموال او را تصاحب کنند.

 

وقتی عنوان فیلم «رنج و گنج/ Pain & Gain » باشد و مایکل بی/ Michael Bay کارگردان آن، این نقد می توانست شبیه به فرصت فوق العاده ای باشد برای نوشتن یک یادداشت طولانی با لحنی تند و کوبنده، اما قرار نیست چنین اتفاقی بیفتد. بر خلاف انتظارات، «رنج و گنج» نه تنها یکی از بهترین فیلم هایی است که بی ساخته است (جز این تنها فیلم «صخره/The Rock» بوده است که برای آن هم نقد مثبتی نوشته ام)، بلکه بین فیلم های ضعیفی که در چهار ماهه ی اولیه ی سال 2013 اکران شدند، فیلم برجسته ای است. فیلم جزو سینمای فاخر به حساب نمی آید اما به شدت و به شکلی انفجاری و جسورانه سرگرم کننده است. بعضی قسمت های فیلم واقعاً خنده دار هستند و حالت پیچیده ای از حس طنز را در خود دارند که معمولاً از امثال برادران کوئن و کوئنتین تارانتینو انتظار می رود.

 

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/2movies/Screen%20Shot%202013-05-01%20at%2012.41.18%20AM.jpegوقایعی که در «رنج و گنج» به صورت داستانی بازگو می شوند بر اساس اتفاقاتی واقعی هستند که در اواسط دهه ی 1990 در دید کاونتی در ایالت فلوریدا رخ داد. مایکل بی، به همراه دو فیلمنامه نویس دستچین شده اش کریستوفر مارکوس/ Christopher Markus و استفن مک فیلی/ Stephen McFeelyاطلاعات پایه ای را از مقالات پیت کالینز در روزنامه ها استخراج کرده اند و آنها را پیچ و تاب داده اند تا به شکل "حقیقت از داستان عجیب تر است" در آورند و آن را در قالبی ارائه دهند که به صورت یک کمدی سیاه در بیاید. بدون شک افرادی هستند که از این ترکیب فیلمسازی پرانرژی با عناصر خنده دار و حالتی هراس آور، آزرده خاطر شوند (شاید از نظر اخلاقی) اما فیلم به سبک و سیاق خودش موفق است و از این ترکیب جواب می گیرد. تغییر رویه ی دلپذیری است که با فیلمی ساخته ی مایکل بی مواجه شویم که در آن روبات های ابله، انبوهی از جلوه های ویژه ی کامپیوتری و طرز فکری نوجوانانه وجود ندارد.

 

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/2movies/Screen%20Shot%202013-05-01%20at%2012.41.58%20AM.jpeg«رنج و گنج» به ماجرای سه بدن ساز می پردازد که نقشه ای می ریزند تا به واسطه ی آن بتوانند به سهم خود از "رؤیای آمریکایی" دست یابند، البته با گرفتن آن از یک نفر دیگر. سر دسته ی گروه دنیل لیوگو (مارک والبرگ/ Mark Wahlberg) به شدت با این فکر که او یک "کننده" و مرد عمل است، نه یک "نکننده" که دست روی دست می گذارد. پیروان او دو نفر هستند: پاول دویل (دواین جانسون/ Dwayne Johnson) یک مسیحی که میل به عقب نشینی کردن دارد و آدریان دوربال (آنتونی مکی/ Anthony Mackie) یک آدم قوی هیکل با اندامی عضله ای که در اثر سوء مصرف انواع استروئید دچار مشکل از کارافتادگی اندام تناسلی شده است. فرد مورد نظر آنها تاجری است به نام ویکتو کرشاو(تونی شلهوب/ Tony Shalhoub) که در یک باشگاه بدنسازی لیوگو را به عنوان مربی شخصی خود به کار گرفته است. بعد از چند اقدام منجر به خطا، این گروه سه نفره به هدف خود دست پیدا می کنند. آنها کرشاو را گروگان می گیرند و حدود یک ماه او را شکنجه می کنند. بعد از اینکه کرشاو همه ی اموالش را به نام لیوگو می کند، او را می کشند، یا بهتر است بگوئیم سعی می کنند. مشکل اینجاست که با وجود خرد کردن ماشین او، منفجر کردنش و رد شدن از روی او، نمی توانند در این کار موفق شوند. اما مأموران پلیس داستانی را کرشاو تعریف می کند را آنقدر نامحتمل و غیرقابل باور تلقی می کنند که تحقیقاتی را شروع نمی کنند. در همین حین، لیوگو، دویل، و دوربال یک زندگی اعیانی را در پیش می گیرند تا زمانی برسد که سرمایه شان تمام شود و امکان تکرار چنین نقشه ای از نو میسر شود.

 

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/2movies/ent_pain_042613.jpgبی درونمایه های کمدی فیلم را از بطن موقعیت های نامعمولی استخراج می کند. اقدامات ناموفق برای گروگان گیری خنده دار هستند و به خوبی نشان می دهد این مجرمان چقدر ناوارد و تازه کار هستند. صحنه ای که در آن کرشاو له می شود، آتش می گیرد و از رویش رد می شوند (دوبار) همانقدر خنده دار است که چنین صحنه ای می تواند باشد. کمی بعد در فیلم، دویل و دوربال یک اره برقی را که پس از گیر کردن در موهای یک زن خراب می شود و دیگر کار نمی کند، به فروشگاه باز می گردانند. علاوه بر این سکانسی به یاد ماندنی وجود دارد که در آن دویل از چند نفر برای برپایی میهمانی باربکیو کمک می گیرد. بعضی از این اتفاقات یادآور حس طنز پیچیده ی برادران کوئن (اره ی درخت بری در فیلم «فارگو» را به یاد آورید)،تارانتینو ("موقعیت بانی" در فیلم «پالپ فیکشن») و چند نفر دیگر هستند.

 

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/2movies/pain-and-gain.jpg«رنج و گنج» هیچ تلاشی انجام نمی دهد که تصویری از سه نقش اصلی ترسیم کند که حتی از یک جهت قابل همدردی باشند. لیوگو، دویل و دوربال احمق های درجه یکی هستند که توهم بزرگ و فوق العاده بودن برشان داشته است. دلایل و توجیهی که برای کارهایشان می آورند مسخره و بی معناست. مایکل بی روی این مورد تأکید دارد. اول با واداشتن هر کدام از آنها به بیان یک نریشن در طول بخش های متفاوت فیلم و بعد نشان دادن چیزهایی که از نظر آنها دیوانه بازی و خطر کردن است و با توجه به شخصیت آنها دور از انتظار هم نیستند. مارک والبرگ نقش لیوگو را طوری بازی می کند که مانند خویشاوند خشن شخصیت او در فیلم «Boogie Nights» به نظر می رسد: فوق العاده احمق، شیفته ی اندام خود و اختصاص دهنده ی یک حس اشتباه مهم بودن به خودش. جذاب ترین نقش آفرینی به دواین جانسون (ملقب به راک) تعلق دارد که به رشد و پیشرفت خود به عنوان یک بازیگر ادامه می دهد. در این فیلم او نقش یک شخصیت چند وجهی را بازی می کند و نشان می دهد که می تواند در فیلم های کمدی، درام و اکشن در حد یکسانی خوب ظاهر شود. آنچه در نقد فیلم Snitch نوشته بودم اینجا هم صدق می کند: "خوب است اعتراف کنیم که راک می تواند نقش بازی کند. او قدری استعداد هنرپیشگی هم دارد که با اندام عضله ای و جملات نقض اش ترکیب می شود".

 

از نظر سبک، «رنج و گنج» بسیاری از نشانه های خاص کارهای بی را در خود دارد، گرچه به نظر می رسد استفاده ی مکرر از حرکت آهسته، نظری تمسخرآمیز باشد بر اینکه چطور استفاده از این روش در لحظات حساس فیلم های هیجان انگیز، همه گیر و تکراری شده است. سطح نور فیلم آنقدر بالا برده شده است که حتی در صحنه هایی که در مکان هایی تاریک اتفاق می افتند، همه چیز قابل دیدن است. انفجار های زیادی در فیلم رخ نمی دهند. میل همیشگی بی برای "همه چیز را به خوبی منفجر کردن" در این اثر خنثی شده است.

 

به نظر من میتوان «رنج و گنج» را به عنوان یک مستند تلخ در مورد رؤیای آمریکایی نگاه کرد و روشی که بی بعضی نماهای مشخص را تصویر کرده (مانند نمایی که لیوگو را در جلوی تصویر و یک پرچم آمریکایی را در پس زمینه نشان می دهد) این موضوع را قابل قبول تر می کند، اما نهایت عمق و درونگرایی فیلم در همین حد است. شاید مهم ترین جنبه ی «رنج و گنج» این است که نشان می دهد اگر مایکل بی بودجه ای کمتر و شور اشتیاقی برای ساخت پروژه داشته باشد، استعداد و قابلیت آن را دارد که چیزی بسازد که یک بزرگسال متفکر هم بتواند از آن لذت ببرد. این فیلم نمی تواند به اندازه ی مجموعه فیلم های بی روح و توهین آمیزش «تغییر شکل دهندگان/ Transformers» فروش کند اما از هر لحاظی که قابل تصور باشد، فیلم بهتری است. من با اشتیاق منتظر روزی هستم که بی به دستمزدهای بالا و فیلمنامه های بچه گانه پشت کند و بیشتر به سراغ ساخت فیلم هایی از این دست برود.


منبع:نقد فارسی


برچسب‌ها: نقد فیلم خارجی
آخرین مطالب
   
 

اخبار روز سینمای ایران وجهان