اخبار روز سینمای ایران وجهان
تاریخ : چهارشنبه ۱٥ آذر ۱۳٩۱
نویسنده : حمید رضا صالحی
نظرات ()

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/khaneye-pedari/IMAGE634788927503281250.jpg

کارگردان : کیانوش عیاری

 

نویسنده : کیانوش عیاری

 

 

 

 

بازیگران: مهدی هاشمی، شهاب حسینی، مهران رجبی، ناصر هاشمی، نازنین فراهانی، نگاه خاقانی

خانه پدری فیلم تلخی است. تلخ به معنای واقعی و اگر نظر من را بخواهند می گویم که فرستادن آن به یک جشنواره خارجی، یک اشتباه محض بود. فیلم، داستان خود را در قالب پنج اپیزود، مربوط به دوره های مختلف تاریخی ایران روایت می کند. داستان از سال 1308 آغاز می شود و در همان ابتدا برگ برنده خود را رو می کند. پدری ( با بازی مهران رجبی) به خاطر مسائل ناموسی قصد جان دخترش را کرده و وقتی اهل خانه بیرون هستند، با همکاری پسر 15 ساله اش به نام محتشم، دخترش ملوک را در زیرزمین خانه به زور و به شکلی وحشتناک به قتل می رساند و همان جا هم او را خاک می کند. این 10 دقیقه ابتدایی فیلم است. یک شروع طوفانی و یک شوک ناگهانی به مخاطب ایرانی که چنین صحنه ای را به این صراحت در هیچ فیلم ایرانی ندیده است. تلخی صحنه کشتن دختر و خاک کردنش امکان ندارد تا مدت ها از جلوی چشمانتان کنار رود.

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/khaneye-pedari/599193_orig.jpgاین رازی است که نباید دیگر اهالی خانه از آن مطلع شوند و به مادر و خواهران ملوک می گویند که دختر احتمالاً از خانه فرار کرده است. فیلم در چهار اپیزود دیگر ادامه دارد. که هر اپیزود با فاصله زمانی چند ساله، همان خانواده را در همان خانه نشان می دهد که چه وضعیتی پیدا کرده اند. اپیزود دوم، دهه 20 شمسی است که در آن جا راز خانوادگی فاش می شود و مادر از غم فرزندش سکته می کند و می میرد. و این اپیزود ها تا سال 1375 ادامه پیدا میکنند یعنی وقتی که محتشم( با بازی مهدی هاشمی) به همراه پسرش( با بازی شهاب حسینی) به خانه قدیمی که حالا خرابه شده، وارد می شوند و می خواهند با نبش قبر استخوان های خواهر محتشم را در بیاورند و به جای دیگری ببرند تا کارگران بیایند و خانه را خراب کنند. در هر اپیزود هم به شکلی گذرا و نه خیلی عمیق، بی رحمی هایی که در مورد زنان خانه روا می شود، نشان داده می شود.

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/khaneye-pedari/IMAGE634298338373906250.jpgتنها لوکیشن فیلم همین خانه پدری است و بیشتر اتفاقات آن هم در زیرزمینی رخ می دهد که طی سال ها استفاده های مختلفی توسط اعضای خانواده از آن شده است. خانواده ای که به مرور همگی شان از این راز وحشتناک مطلع می شوند. کیانوش عیاری سعی داشته خشونت علیه زنان را نشان دهد و دست روی موضوع جالبی هم گذاشته، اما نتوانسته به خوبی، به آن موضوع بپردازد. فیلم، چارچوب محکمی ندارد و از فیلمنامه و کارگردانی خود ضربه خورده است. تکنیک هایی که استفاده شده بسیار ابتدایی است. مثلاً هر اپیزود با نگاه پدر از داخل زیزمین به حیاط تمام می شود و اپیزود بعدی هم با باز شدن در خانه توسط یکی از اعضای خانواده شروع می شود. چرا باید این اتفاق در هر پنج اپیزود تکرار شود؟ اگر برای زیبا شدن اثر بوده که نه تنها به آن کمک نکرده که یک عنصر منفی در فیلم به شمار می آید.

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/khaneye-pedari/IMAGE634210180105000000.JPGبازی بیشتر بازیگران ضعیف است. البته به جز مهدی هاشمی که در نقش محتشم در بزرگسالی خیلی خوب ظاهر شد و ناصر هاشمی هم که نقش جوانی محتشم را داشت در همان یک اپیزود، حضور خوبی داشت. مهران رجبی مثل همیشه اش است. بازی اش قابل قبول است اما نه برای این نقش. به نظرم مهران رجبی اصلاً مناسب نقش پدر نبود. او آن المان هایی که یک پدر متعصب که دخترش را به قتل رسانده ندارد. مهران رجبی در خیلی از صحنه ها، لحظه های طنزی را به وجود می آورد که من آن را به پای ضعف فیلم گذاشتم. نمی دانم آیا قصد کارگردان واقعاً این بوده که در این فیلم سیاه، مخاطبان با دیدن مهران رجبی و با صحبت کردنش بخندند؟ چون این چیزی بود که در طول تماشای فیلم بارها اتفاق افتاد. بازی باقی بازیگران هم متوسط و در مواردی خیلی ضعیف بود. برای نقش ملوک اگر از بازیگر دیگری که کار بلد تر باشد، استفاده می شد شاید یکی از ماندگار ترین سکانس های تاریخ سینمای ایران به وجود می آمد.

فیلم هیچ گونه موسیقی ندارد این در حالی است که وجود موسیقی می توانست، کمک خوبی به آن باشد.

فکر می کنم که عیاری خانه پدری را ساخت برای نشان دادن همان 10 دقیقه ابتدایی فیلم. چرا که بعد از آن 10 دقیقه هیچ چیز خاصی در فیلم ارائه نمی شود و خود من هر لحظه انتظار پایانش را می کشیدم.

از همه این ها که بگذریم به بحث تکراری و تمام نشدنی توقیف میرسیم. هر چقدر هم که بگوییم این فیلم سیاه نمایی کرده و هر چقدر هم آن را به ضرر مردم بدانیم باز هم دلیلی برای توقیف آن نمی بینم. به هر حال موضوع فیلم هر چقدر هم تلخ، واقعی بوده و حق نیست که فیلمی که با بودجه نیروی انتظامی (بخوانید پول مردم) ساخته شده، حالا یک گوشه خاک بخورد و یکی دو تا اکران خصوصی بگیرد . این ها اصلاً قابل توجیه نیست. شاید وقت آن رسیده که با دید جدی تری به بحث درجه بندی فیلم ها نگاه کنیم و آن را به صورت منطقی و استاندارد وارد سینمایمان کنیم. قرار نیست چون عده ای ممکن است با دیدن این فیلم دچار ناراحتی شوند، بقیه هم از دیدنش محروم باشند

منبع: سایت نقد فارسی     -نقد: شبنم سیدمجیدی


برچسب‌ها: سینمای ایران
آخرین مطالب
   
 

اخبار روز سینمای ایران وجهان